Blog van Christophe & Eline

Vanuit Malang richting Yogyakarta, centrum Java. Vervoer leek weer niet t beste te zijn, maar alle… De grootste tempel van Indonesie bezocht, Borobudur, en Prambandaran, een hindoeistische tempel. Onderweg zo’n beetje maiskolven zitten eten, tis te zeggen, geprobeerd want een aap was er al snel mee weg . Vanuit Yogya naar Dieng. Wa was me da een miserie om er te geraken en bleek misschien toch een beetje een dagje reizen teveel te zijn geweest. Dieng, ergens hoog in de bergen, staat bekend om een tempel en Sikidang kokende waterpoel. Maar daarbuiten ligt alles verder weg, zelfs de hotelletjes die er gebouwd zijn, zijn nog een beetje voorhistorisch. Weinig geslapen door eeuwig krijsende haan:). Daarna een busreisje naar Pandangaran, Z-java, aan de zee! Heerlijk daar, massage door onze vriend Dayat, een doofstomme meneer, die ons van kop tot teen onder handen heeft genomen. Amai, we hebben nog nooit zo gekraakt! . Pangandaran heeft prachtig wit zandstrand in nationaal park. Christophe zijn bloedarders leken behoorlijk goed door plaatselijk bloed-gespecialiseerde-masseur. Hij beloofde Christophe zijn bloedgroep te raden door te voelen aan armaders, dmv de korreligheid. Na tweede gok? was hij dan toch bij bloedgroep A uitgekomen… Met brommerke omgeving weer beetje verkend. Green Canyon was de max, onze persoonlijk gids wist ons net iets verder in de canyon mee te nemen dan de rest. Eerst tegen de stroming in en dan laat je- maar- gaan op de weg terug . In klein dorpje ons tentje (uit Australie) afgegeven aan familie met drie kleine kindjes. De mensen begrepen geen Engels, dachten eerst dat we de tent aan hen wilden verkopen, maar bleken ze ons cadoke dan toch enorm te apprecieerden als ze verstonden dat het echt voor hen was, zomaar! En wij waren content van’t sleuren verlost te zijn! Onderweg naar Jakarta heeft Christophe een schaakspelletje gespeeld met een lokale professional. ‘T feit dat ‘t bij Christophe lang geleden was heeft gebleken .

In Jakarta een beetje zitten shoppen, want daarbuiten veel te druk. Met soort van metrobus van t ene bazar naart andere, marginaal tot poepsjiek. Ons hotel had weer geen vensters, met als gevolg dat alle moskeeen ons ’s nachts zonder moeite konden ambeteren. Vreselijk! We zijn zotgekomen… .

Jakarta vlug verlaten en teruggevlogen naar Bali. Twee daagjes Kuta-strand en dan richting Sanur, t strand voor de rijken waar Eline in zee-egel stapte. Held Christophe haar uit’t water gedragen en plaatselijke masseuses hebben met stenen geprobeerd de stekkers eruit te trekken. Helaas waren er 2 hardnekkige bij, die tot in Belgie bleven zitten, amai mijn voeten!

Ons laatste uitstapje was naar Nusa Lembongan, een eilandje waar de mensen echt nog in hutjes leven en ze zeewier kweken. Wij er nog een laatste keer gedoken. Twee duiken, de ene al wa meer stroom dan den andere, tot 27 m diep! Meterke beetje uit ‘t oog verloren zeker . Met 2 Hollanders en 2 Amerikanen nog snorkeltripje gedaan…! Prachtig, maar Christophe houdt er aan zijn tepel nog altijd littekens aan over . In losmen van Johnny paar keer verhuist voor kiekengeluid. Die beesten zijn daar gestoord… . Om ons bagage een beetje te verlichten en plaatselijke bevolking beetje te helpen, hebben we zowat 1/3 van kleren weggegeven. Content dat ze waren:)!!!

Laatste 2 daagjes in Kuta nog fake-schoenen gekocht aan  lage prijs, Christophe kon’t niet laten om nog een laatste keer gebruik te maken van de concurrentie… .

Vliegreis terug was weer lang, en vliegtuig zat propvol, geen bankjes om languit te liggen! Gevolg, Christophe heel de reis films kijken en Eline, die alweer 3 nachten niet geslapen had, proberen slapen, hangen en eten.

‘T WAS GEWELDIG, FANTASTISCH, ONGELOOFLIJK!

Onze laatste week in Australie… spannend want we moeten onze auto kwijtgeraken. Overal posters uitgehangen; na 4 dagen eindelijk een eerste reactie, een Indonesische vrouw die ons achteraf gezien aan het lijntje hield. Dag 6, topdag ! Nog 2 reacties…Paul en Fred. Fred was dreadlock papa met iets te weinig geld en Paul leek ons door zijn gebrekkig Engels smsje een lokale aboriginal. Bleek hij Taiwanees te zijn en nog beter bleek hij geinteresseerd te zijn en ‘t beste van al, bleek hij niet door te hebben dat we meer vroegen dan wij ervoor betaald hadden! 3300 AUD ipv 3000 AUD . En toen was ‘t Fordje weg… en stonden wij op straat ! Klaar voor Indonesie !!!

Nog niet eens uit de luchthaven van Denpasar, Bali of er is al een lokale Indonesier die ons constant achterna loopt om ons zijn taxi aan te bieden. En wij maar negeren, want taxidriver 2 en 3 zaten ook al achter ons aan. Uiteindelijk bus gevonden die ons ergens in overbevolkt stadje Kuta, Bali dropte. Overal brommers, mensen en gezweet, wij totaal gedesorienteerd . Op zoek naar een hotelletje, vaneigens met de hulp van een Indonesier die dacht een fooi te krijgen … helaas. Drie daagjes Kuta: strand, brommertje huren en overal “massage?, transport?, taxi?…” Ze leken het daar niet te verstaan: “taxi?” terwijl ge zelf op een brommer zit ! Met brommer naar Pura Luhur Uluwatu ( een tempel ) gereden waar het vol zat van de apen. Zalig! Ze waren waterspelletjes aan het doen in het ‘zwembad’ van de tempel! Heerlijk!

Daarna naar Ubud: tempels, palace en lokale dansen (Legong en Barung) gezien. Lokale dans met fameuze beest en danseressen met draaiende ogen.. Eline heeft er talent voor Vanuit Ubud met brommertje naar tnoorden: Danung Batur en Mt Batur, een groot meer met berglandschap. Overal probeerden ze ons int zak te zetten. Op de weg teveel tolgeld, in ‘t restaurant 3x de gewone prijs, ingang voor de tempel x5, zodat op einde van de trip Eline een inzinking kreeg en Christophe de lokalen ne keer goed zijn gedacht gezegd heeft !

Vanuit Ubud naar het oosten: Veel kalmer en echt mooie stranden – met ananassen en kokosnoten. Drie dagen overal gesnorkeld. Christophe altijd last van water in snorkel of masker… Ligt het aan hem of aan tmateriaal ?? Vanuit Padangbai – waar ze heerlijke ‘Ubar Tempe’ (tofu met groenten en kokosnoot) serveren – met ferry naar Lombok. Gingen ze ons komen ophalen aant hotel… bleek dat toch een lachertje te zijn. Te voet met rugzak tot aan ferry…

Op boot een massa mensen, de helft met sigaret, de andere met een ‘aparte’ lichaamsgeur en wij ergens daartussen… Vijf u lang, je kan het je al voorstellen! Op Lombok 2 uur met bus naar het noorden, Bangsal haven, waar een klein bootje naar Gili Air bracht. 10 u heeft de reis geduurd, maar Gili Air was de max! Klein eilandje, 1 km op 1 km, Bungalow en restaurantjes opt strand, en weer veel snorkelen ! Prachtig ! Nog nooit gezien : prachtige koralen, felgekleurde vissen, lange vissen en soorten met een lange neus, enkele Nemos en zelf reuzeschildpadden!! Echt heerlijk, die beesten – bijna 1 meter – zweven echt in het water !:)

Vanuit Gili Air naar Sengiggi, Lombok. Geslapen in het hotelletje van Maria, die de beste bananenpannekoeken ooit maakt! Daar bood iedereen voor een verschillende prijs de Rinjanitrekking aan. Rinjani is een vulkaan van 3726 meter hoog. Overal gaan afbieden en uiteindelijk geboekt bij ‘Duffi’. Trekking was de max, maar wel mega lastig! Nog nooit in ons leven zo lang gestapt en geklommen. Zo goed als constant 90 graden naar boven en naar beneden. Maar uitzicht was magnifiek !! Twee nachten in tenten geslapen, op rand van de vulkaan met uitzicht op een prachtig meer en een klein nieuwgevormd vulkaantje in het water. Slapen is een groot woord, want ijskoud en harde grond; Eline geen oog toegedaan, Christophe van dit alles vaneigens niets gevoeld !

De tocht was samen met een Hollands Koppel, Hanneke en Martijn – die ons het ‘coachsurfen’ leerden kennen – en twee Duitse meisjes, Jana en Mireille. Die hadden duidelijk meer fysiek dan ons Onze gids, ” I “,  sprak beter Duits dan Engels (Hij had het constant ’sehr kalt, sehrt kalt’ ) en was misschien 1,5 m groot. We betwijfelen sterk of hij de vulkaan al eens eerder beklommen had Dan waren er nog drie dragers op teenslippers mee. Ze droegen al het eten, drank, slaapzakken, tenten en kookmateriaal voor iedereen. En dit niet in een deftige rugzak, maar alles in manden op bamboestok op hun rug. Ongelooflijk… Christophe kreeg het handeltje amper opgetild… maar hij is dan natuurlijk ook geen (gespierde) Indonesier

Duffi, den typ waar we bij geboekt hadden, had ons een KW en bergschoenen beloofd… Bleken die schoenen te groot voor Eline en te klein voor Christophe en de KW was al helemaal niet aanwezig, want “het regent nooit op de vulkaantop” volgens Hardy Kruger (De baas van tspel) Vandaar dat we op onze gewone sportschoentjes bij het afdalen meer naar beneden gleden dan wat anders… en zo weer de trage laatste van de groep waren Je moet je naam tot ‘t einde in ere houden he !

Twee dagen lang moesten we elkaar helpen voortbewegen, want spieren superstijf. Uitgerust aan helderblauwe strand in Kuta Lombok in het gezellige hotelletje Gooday Inn, waar Jimmy de hond van het hotel onze persoonlijke bodyguard was overal in Kuta Maar stranden zelf zijn vuil vuil vuil, echt schandalig, vuilbakken kennen ze hier niet, gewoon alles laten liggen of vanuit bootje overboord gooien. Echt jammer. Op het strand een ” Saron” gekocht ( een lokaal geleven doek) … echt mooi… we gebruiken het als handdoek, want de onze zijn veel te smerig Ook nog een brommertje gehuurd – onze eerste met manuele versnelling – waar Christophe wel wat moeite mee had Onderweg de bruine buffels-tussenslag-koeien ontweken en overal handjes klappen met de kindjes want volgens hen zijn we Brad Pitt en Angelina Jolie .

Vanuit Mataram, Lombok naar Surabaya, Java gevlogen. Java is een groter eiland ten westen van Bali. Op de luchthaven alle illegale taxis ontweken om dan een echte taxi richting hotel te nemen. Niet al te veel luxe, een gevangeniskamertje met ijzeren bed en snachts om 4u een halfuurlang superluid Islam-gezang. Prettig is anders, maar niet minder gehumeurd vertrokken we dan maar richting Bromo-vulkaan. Onderweg verschillende publieke bussen genomen waarvan de laatste pas wilde vertrekken als hij vol zat. Bleek dit 3 u te duren en moesten we dan ook nog meer betalen… afzetters! Ons niet laten doen, toch niet meer betaald en dan uiteindelijk na een lange reis toegekomen in een andere gevangeniscel in Cemoro Lawang, met een prachtig zicht op Bromo, de vulkaan. Snachts om 3u30 onze gevangenisplunje uitgetrokken en 5 km richting lookout gestapt, heerlijke zonsopgang daarboven kunnen bewonderen. Snamiddags ook nog een kijkje gaan nemen op de krater zelf van Bromo (2823meter hoog, met op het einde nog een 300-tal trappen). Prachtig uitzicht op de smeulende, rokende vulkaan!

Nu zitten we in Malang, hebben per toeval een super leuk hotelletje tegengekomen, Jonas Homestay, met Hollands-Indonesische uitbaatster. Vandaag nog de plaatselijke marktjes en winkels afgelopen. Heerlijk lage prijzen voor alles en nog wat, iemand iets nodig ?? (t shirts 3 euro, schoenen 5 euro, vestjes 6 euro, misschien een ganse brownie-cake 1 euro ? )

Vele groeten,

4 spleetogen

Nog niet lang na het verlaten van de Stewart familie al vlug een stomiteit gedaan; 45 graden kan al eens het brein aantasten . We dachten onder de tent van onze buurman een slang gezien te hebben… wij dus een waarschuwingsbriefje schrijven voor onze buurman en onmiddellijk naar de receptie…met als gevolg dat 10 min later de dierenbescherming aan onze buurman-tent stond, zijn tent ophief en zich voorbereidde op het ergste… . Bleek de slang een kleine uitgedroogde possum te zijn (soort van knaagdier) en bleek heel de camping het beestje al te kennen … . De rest van ons verblij op de camping dus maar in schaamte doorgebracht .

Alle dwaasheid achter ons gelaten richting Great Ocean Road, 1 van de schoonste snelwegen ter wereld langs de kust van Zuid-Australie. De 12 apostelen,tis te zeggen 11 , 1 ervan heeft het laten afweten, de London Bridge, de Arch, … we begrepen meteen dat het 1 van de 7 wereldwonderen is! Zelfs Elines diarree-aanvallen konden de pret niet bederven ! Ook daar onze eerste wilde koalas gespot!

The Great Ocean Road, The Twelfe Apostles en wij

In Adelaide toegekomen wilden we nog wat werken. Zo bij Butch van de Rochefort-druivenpluk terecht beland. Het was toen don en hij beloofde ons werk tegen de ma . Omdat andere backpackers al 2 weken aan het lijntje gehouden werden, besloten we het daar maar af te trappen en onze druiven toch maar in de supermarkt te kopen! Als je geen geld verdient, kan je’t alleen maar uitgeven e , en daarom besloten we ons voituur een nieuwe look te geven om den oversteek naart noorden door de outback te beginnen. Overal hebben ze ons wezen gezien: in de winkels voor extra nafte, olie en een brocolibox, of bij de garagisten…want elke mechaniker in het laatste stadje voor de woestijn heeft wel iets gerepareerd ; een lamp, den uitlaat of de voorbanden… en aangezien wij onze wezens lief en onschukdig lieten uitstralen, werden we zo goed als voor niets bediend . Klaar dus voor de komende 4000 km. Rijden, teenprutsen, rijden, ipod, rijden, tanken, rijden, zweten, uitwijken voor aboriginals met open capeau, rijden, noodstop voor 2 wilde kamelen, slapen in Cooper Peddy (stadje onder de grond) en daar moeten vluchten voor het lawaai van 2 egocentrische airco gebruikers, rijden en weer teenprutsen, …en na 2000 km eindelijk Uluru, Kings Canyon, West en East Mc Donnell Ranges. Prachtig, geweldig en fantastisch! Alleen de vele vliegen waren minder geweldig. Die beesten zijn echt niet te doen! Komen met zijn 50-en ‘t vocht uit je ogen drinken…precies of ze last hebben van de droogte… !In Alice Springs, tmiddentste puntje van Australie toch ook onze achterbanden vervangen, ze bleken zo dun dat ze illegaal waren .

Uluru bij zonsondergang                                   Kings Canyon

Volgende 2000 km weer rijden, teenprutsen, rijden, spin-vrezende Fransen, straathonden voederen met bonen en cornflakes, rijden en weer teenprusten. Na 3 dg in Katherine, waar we op een camping inboekten als 1 persoon…betrapt en toch de tweede betaald .

Volgende dag richting Flying Vet. Vet zelf was op reis voor de ganse week en zoontje en babysitster constant op de loop ( voor ons ?) en dus ‘t kot voor ons alleen ! Geestig huis met zwembad en biljarttafel, maar ongelooflijk vuil! Niet te doen! Precies een kraakpand, overal stof, beesten,  modder in het bad, kobbennetten… zo erg dat Christophe elke nacht wakker werd van zogezegde grote spinnen en slangen onder ‘t bed en Eline droomde van meningitis door schimmelplekken op de lakens …maar we hadden toch weer een weekje een eigen kamer e ! Beetje meegelopen in dierenkliniek, maar ook wat geld verdiend. Geen druiven, maar citroenen. De slechte uit de goede halen, iets wat Christophe minder goed bleek te begrijpen …

Collega- vet Suzannah Smith nam ons mee met ‘t vliegtuig naar Groote Eylandt. Daar heeft ze een dierenkliniekje in een caravan, omgeven door allemaal caravan-huizen, precies een caravanpark-stad dus! Geen auto daar, dus 30 min stappen naar bakker, 20 min naar kleine supermarkt. Op het eiland zelf niets te beleven, buiten werkvolk dat ganse dagen in de mijnen verblijft. Dachten wij te gaan zwemmen aan prachtig strand…bleek dit niet zo slim te zijn door vele krokodillen:).

Vandaaruit met een klein sportvliegtuigje naar Picketon Island gevlogen, een aboriginal communty. Machtig! Te gast bij Paul, Katherine en zoontje George die zot was van Eline, TV-spelletjes en zich in vrouw verkleden… . Zijn ouders zijn benieuwd of hij wel mannelijk blijft . Overdag huis aan huis bij de aboriginals om hun doggies te gaan castreren/steriliseren. Gemiddeld 7 honden per huis. Op de achterkant van de ute, met wat ontsmet water, steeds dezelfde instrumenten en aboriginalkindjes op het dak, haalden wij de baby-zak uit de hondjes. Alles heel simpel uitleggen aan de mensen. Efkes leerkracht gespeeld in lokaal schooltje om de kindjes uit te leggen wat we doen. Om het simpel voor de stellen was Christophe de hond , Eline de veterinair…en maar lachen . Aboriginals zijn vriendelijk maar lui. Doen de hele dag niets anders dan slapen, zitten, en sommigen doen aan petrolsnuiven. Een vrouw had zelfs de winkel van het eiland vervloekt…winkel werd voor de rest van de dag gesloten, want niemand durfde er nog binnen. Als er gevechten zijn, gooien ze met speren of stenen, soms zijn ze dus ook iets minder vriendelijk, maar dit hebben wij niet meegemaakt… . Picketon was dus geweldig! Suzannah vloog terug op vrijdag, wij nog weekendje alleen op eiland. Twee dagen waren eigenlijk wel lang, want daar echt niets te doen en superheet. Chance dat onze buurvrouiw Archie en man Mike ons wilde entertainen. We kregen sleutel van zwembad in stadje (normaal alleen voor bewoners), hun TV en een gratis reflexologie-sessie (massage van de voeten). En ’s avonds nam ze ons mee naar ‘de Messe’, het restaurant voor de mijnwerkers en kregen we een buffet eten a volonte !

Hondjes van de aboriginals steriliseren                    Uitleg voor de kindjes              

Na ons aboriginal avontuur weer nieuwe plannen int verschiet ( hierna gaan we nog naar Indonesie :):)) en dus tijd om nog beetje te werken. Zo op pindanotenboerderij terechtgekomen. Eerste 4 dagen moesten we stenen uit een veld halen…samen met nog twee andere Franse backpackers Kelly en Nicolas.  Ziet er verschrikkelijk uit, maar was eigenlijk echt geestig. Met quad door veld rijden en de helft van de keren kregen we veld waar zo goed als geen stenen te vinden waren. Een hele dag quaden en betaald worden, zo slecht niet zeker ?! De volgende vijf dagen alleen wij twee, beetje peanuts uit grond trekken ze wassen en dan per soort sorteren en de helft van de tijd weer quaden of 4×4-cruisen . Onderweg naar Darwin nog Lichfield NP gezien, waar we in prachtige watervallen konden zwemmen . Nu zitten we in Darwin, proberen onze auto te verkopen… en erna richting Bali (Indonesie). De eerste die op dit verhaal een reactie geeft, krijgt een kaartje toegestuurd uit Bali . In elk geval vele groetjes voor iedereen !! 

Zwemmetje in het paradijs van de Florence Falls      Rockpicking met onze Franse vrienden     

Eline heeft een nieuw emailadres!!! elinedemasieres@hotmail.com, dus alle persoonlijke mailtjes niet meer naar Christophe graag, ge weet maar nooit …   

Nieuw-Zeeland (28/11 tot 20/12): Heerlijk! Drie weken rondreizen met onze huurauto: nen Nissan Sunny. Dolfijnzwemmen (snorkelen in duikpak, 6.00 smorgens tussen 150 dolfijnen, onder je boven je, overal… ), warmwaterbronnen, zeehonden en zeeleeuwen, yellow-eyed pinguins,helderblauwe meren als Lake Wanaka, eeuwige sneeuwtoppen, cruizen op de fiorden (precies het einde van de wereld), gletsjertocht, watervallen, wildkamperen, …

Zeeleeuwen aant spelen                                               Milford Sound

      Lake Wanaka                                                                   Zeehonden in Kaikura

Dolfijnen met de vleet                                                 Trektocht op de Fox Glacier

Enkele voorvalletjes tijdens onze reis: Christophe heeft bij openen van een frigo in de supermarkt een ganse fles kersensap over zijne t-shirt gekregen… plekken gingen er niet meer uit… dus wij gaan klagen met de hoop onze volle winkelkar voor niets te krijgen… helaas… de bazin dacht er anders over, we kregen een fles Vanish en wasproduct in de plaats… achteraf gezien nog geen nutteloze klaagpartij…

Om Christophes warhoofd verder te expliqueren: op nen dag bijna keer startkabels mogen gaan zoeken want lichten aan laten liggen en batterij zo goed als plat! Chance dat Eline auto weer in gang kreeg…

Aangezien er op het einde van onze Nieuw-Zeeland reis slechts 2 van de 6 luchtmatrasbandjes overbleven (en we ze al proberen plakken hadden met sjiekeletten) hebben we onszelf een kerstmiskadootje gekocht! Een 2 meter lange, 1,5 meter brede Queen Size matras Alleen een pomp ontbreekt nog… voorlopig blazen we nog de volle 20 minuten

Teruggekeerd naar onze voiture die achtergebleven was in Melbourne via Sydney. Volgens ons eigenlijk niet zo speciaal, naast het operahuis en de Harbour Bridge lijkt het op elke grootstad. Alleen het prachtige weer en de ferries waren wel de max, amai die geven nog sjette !

Opera House en Harbour Bridge

Eens terug in Melbourne, efkes een weekje geen wildkamperen of autoslapen meer, integendeel, we hadden een zalig bed, tv, keuken, douche, eigen fruitbomen … (alles dus  ) in het huisje van de familie Mertens (kennissen vanuit Belgie) met tzeetje opt einde van de straat.

Daarna richting de familie Stewart. Even voorstellen:John, een 50-jarige dierenarts met grote liefde voor ijs en chocolade die overal te laat komt; Susan, zijn vrouw, die hij zelf (terecht) ‘The boss’ noemt; Hamisch, de 20-jarige zoon, student en accountant bij Ernst & Young; Katherine, 17-jarige dochter, een professionele paardenjumpster; en tenslotte Rocksy, Turbo en Scruffy, de drie doggies ten huize.:) Sandra niet te vergeten: een marginale madam, de huurster van hun stalwoning, die de ene dag ons overlaadt met peren en de dag erna ons zit uit te schelden zonder reden…

Katherine, Susan met Scruffy, Hamish, John met Roxy

Aangezien Katherine 2 dagen voor we arriveerden haar enkel bij het jumpen volledig gebroken had ( wat met als gevolg een operatie en misschien het einde van haar jumpcarriere betekent), Susan daardoor beetje depressief leek en John midden in een verkoop van dierenartsenklinieken zat, dachten we dat het avontuur maar maximaal 3 dagen ging duren. Maar dit zonder John gerekend ! Johnyboy heeft zijn carriere als reisorganisator duidelijk gemist! De rest van onze reis had hij namelijk al in zijn koppie uitgestippeld: een dierenarts overal waar we willen in Australie, een verblijf op een geitenfarm, meelopen met the ‘Flying Vet’ in de outback, we kunnen zelf naar Thailand als we willen …

Naast veel bijgeleerd te hebben diergeneeskundig zijn we ook manusjes van alles geworden: fencen ( de km-lange paardenomheining verven), de boekenkast vernissen, de veranda boenen, onkruid wieden, slaapkamers verhuizen …:) Gelukkig worden we beloond met wat centjes, movie-nights in de eigen cinema-kamer, dineetjes, paardenshows, aperitiefjes bij opa Stewart… Aangezien ze ons al snel als lid van de familie beschouwden, mochten we zelf drie dagen home-sitten terwijl zij op vakantie waren. Zo is het ondertussen eind februari en hebben we beslist daar toch maar eens te vertrekken…

Christophe toont het beste van zichzelf bij het hekken-verven

 Hoe zijn we daar nu eigenlijk in een boerengat als Pakenham bij de familie Stewart terechtgekomen ? Veel is te danken aan Christophes zus. Zij dacht Brian, een paardenleraar, te kennen. Brian beweert echter nooit zijn tel nr persoonlijk aan haar gegeven te hebben, want hij kent haar waarschijnlijk niet. Onze eerste ontmoeting met Brian (in Australie ten huize Stewart) was dus redelijk hilarisch, want we weten niet vanwaar we elkaar eigenlijk kennen…:) Tdoet er allemaal nie toe, tkomt erop neer dat Charlotte Brian kende en Brian John kende. Nogmaals bedankt Charlotte en Brian!

De week erna gingen we richting Michael Aldons, een goede vriend van Jonh. ( die ons vertelde dat John een zeer goede student was en vroeger zelf de lessen opnam men recordertje , en hijzelf eigenlijk het tegenovergestelde was… ). Michael werkt in een dierenasiel, waar we mochten helpen steriliseren en castreren voor paar daagjes! Echt geestig !!!

Wij katjes aan het castreren… !

Tplan is om erna nog een weekje planten te gaan verpotten en dan verder te reizen richting Adelaide. We zien wel !

In elk geval allemaal een gelukkig nieuwjaar, wij hebben dit al feestend en vuurwerkend ingezet in Melbourne!

Sorry dat het deze keer zonder foto’s is in ons tekstje, maar de pc wil niet meewerken. Alle foto’s staan nog altijd op www.flickr.com/eline_en_christophe_downunder

Nog een praktisch zaakje: Elines emailadres werkt om de een of andere bizarre reden niet meer, dus stuur niets meer naar haar, alle mailtjes voor Eline mag je naar christophesustronck@hotmail.com sturen en Christophe belooft geen persoonlijke mailtjes van Eline te lezen

Onze reis ging verder met ‘The Pinnacles’, witte zandrotsen met rode toppen, in Ben Boyd NP in Eden.In Genoa, een boerengat op de baan, wilden we iets meer info vragen in een ‘i’ die alleen open bleek te zijn als de eigenaar uit zijn bed geraakt. Niet dus die dag… Gelukkig nog 1 inwonder teruggevonden: een marginale, getatoueerde, gepensioneerde cafe-bazin die Eline een ‘bird’ noemt. Waarom hebben wij het gissen naar, nog steeds geen vleugels en/of veren teruggevonden… Enfin, zij wees ons de weg naar de ‘waterdragons’ van 6 meter lang die blijkbaar ‘down the road in the falls’ leven. Wij vonden echter enkel de kleine broertjes van 50 cm terug…

Het zuidelijkste puntje van Australie gepasseerd en verder gebold naar Philips Island, waar we begonnen met boeferkes van pelikanen te voederen in San Remo. ( weetje: de Australische pelikaan is de grootste pelikaan ter wereld en de grootste vogel van Australie)

Daarna een wandeling naar het uiterste puntje van Cape Woobamai, waar Eline er niets beter op had gevonden op de terugweg een ’shortway’ door de duinen te nemen. Helaas werd het eerder een ‘longway’, waarvoor bedankt Eline!!

Nu hadden we wel zin gekregen in iets lekkers dus de chocoladefabriek waar ze ons gratis proevertjes beloofden, deed het water al in onze mond lopen. Helaas verlieten we de fabriek met evenveel water in de mond. 1 proevertje kon niet tippen aan onze dromen van een bord vol…

Niet minder gehumeurd belandden we op het andere uiterste van Philips Island, The Nobbies genaamd. Wat de man van de ‘i’ beschreef als een gewone kustwandeling, bleek een broeddplaats voor de Australische meeuw te zijn. Duizenden op 1 plaats, de kleine donzige schatjes naast de krijsende volwassenen, gewoonweg de max. Minder de max was de kak op Christophes kap… En niet alleen de meeuwen waren present, want via een verrekijker konden we 1000′en zeeleeuwen zien zwalpen op de rotsen van Seal Rocks, de een al iets molliger dan de andere.

‘S avonds een van de mooiste momenten van onze reis beleefd. Wachten op het strand tot het donker werd en er 100′en pinguins uit het water strobbelden tot aan hun nestje in het duingras. Daar aangekomen na een dagje lang vissen, braakten ze het eten op voor de kleintjes of deden ze de liefdesdans. Gewoonweg supergrappig om te zien. Het is de kleinste soort ter wereld, niet moeilijk dat ze daarom de ‘little pinguin’ worden genoemd.

Omdat onze auto nog steeds niet op water rijdt, zijn we voor de moment kersen aan het sorteren in de Yara Valley, zo’n 40 km van Melbourne. Een kleine beschrijving van onze job: Ge staat aan den band kaarsrecht in den tocht in een temperatuur van 5 graden Celcius met uw handen in het water slechte kersen uit de goede te vissen. Ondertussen hoor je hetvolgende van de ‘kwaliteitsmanager’ (of zoiets) Jenny (denk aan een kwakende eend): “Turn them around, turn them around… You have to look better!! Be concentrated! The good ones have to stay in, the bad ones have to go out. Be carefull please. Don’t talk!… ” Dit herhaalt ze elke 10 minuten tot vervelens toe. Het positieve van de zaak is wel dat we onze vriendenkring uitbreiden met 6 Duitsers, een Taiwanese, een Thaise, een Zwitserse en enkele Australiers.

In het weekend zijn we naar de lokale show geweest in Lilydale, de grootste stad naast onze cherry-packing shed. Het was een ouderwetse maar gezellige kermis, een geitenboerderij, meiden die schotse dansen doen in korte rokskes, een woodchop wedstrijd (om het snelst dikke blok hout doorkappen), paardenkoers en honden die schapen bijeendrijven… Een leuke dag weg van de cherries dus!

In elk geval, morgen staan we weer achter onzen band dus moeten we dringend gaan slapen. Binnen een weekje vertrekken we naar Nieuw-Zeeland, waar het uur nog 2 uur vroeger is, nu dus al 12 u verschil met Belgie.

Vele groetjes van twee kriekskes,

C & E

Hellokes. Drie weken lang lag onze internetverbinding plat en nu zijn we weer van dienst. Na lange tijd aant water hadden we zin om op te drogen (in het binnenland dus). Na veel nationale parken en watervallen te hebben gepasseerd hadden we er op 1000 m hoogte niets beters op gevonden om een nacht door te brengen in het ijskoude Armidale… windrukken aan hoge snelheid, hagelstenen als pindanoten en vriestemperaturen waar onze slaapzakken niet aan gewend waren (vanuit Belgie hoorden we zelf dat het sneeuwde in Brisbane). Een slapeloze nacht dus, onze tenen zouden zelf geld opgeleverd hebben door ze als ijsblokken te verkopen, 5 euro tstuk!Gelukkig ontdooiden we vlug, alhoewel we in Cathedral Rock NP tot in de wolken klommen. Weeral iets kouder, tenen ditmaal op frigotemperatuur, 2 euro tstuk, een koopje!

Cathedral Rock NP

Genoeg vant binnenland, weer richting kust, Port Macquarie: 60% bejaarden, ideale plaats om terug op onze positieven te komen dus. En niet alleen voor ons, ook vele koala’s kunnen er bekomen van een aanrijding, hondenbeet of gewoon een uit-de-boom-vallen in het koala-hospitaal. Onze diensten van veterinair aangeboden, maar wegens lange wachtlijst is er niets van terechtgekomen. Spijtig…

Koala hospitaal, Port Macquarie

Richting Sydney werden we met onze neus op de feiten gedrukt: de flikken zijn hier een apart ras. De ene dag moet je 3x blazen, de andere dag helpen ze ons aan een slaapplaats, om de dag erna ons te doen stoppen voor pietnullige vragen: 1. Is deze auto wel van jullie? 2. Amuseren jullie zich? 3. Hebben jullie gedronken? 4. Al veel problemen gehad met de auto? 5. Waar slaap je vanavond? en de beste van al..6. Blijf je nog lang in onze stad? 

Verder onderweg een nachtje in de ‘State Forest’ geslapen waar Christophe dacht elektriek te vinden om te koken… niet dus… Alleen bomen, donkerte, beesten en FIRBS. Firbs, een 70-jarige geimporteerde Schot die al heel de winter in den bush leeft, bleek onze redding te zijn. Lucifers, hout en zipblokjes a volontee… Zijn verhalen waren ook a volontee: wat begon bij interessante low-budget-tips eindigde in slaapwekkende uiteenzetting van zijn kaartenbibliotheek, wat achteraf toch nuttig bleek te zijn. We hebben er dus een goeie vriend bij!!

Firbs, onze bushvriend.

Sydney uitgesteld tot eind december door te slecht weer, wel de prachtige Blue Mountains bezocht en derna richting Canberra, Australische hoofdstad, gereden.

\

Blue Mountains NP

In Canberra cultureel geweest… want het was al voor niets : War Memorial, Oud en nieuwe parlement, National Museum… Nu op grens met Victoria in Eden, waar de kangoeroe’s bij de vleet rondspringen aan de beaches, pelikanen de straatlantaarns bezetten, papegaaien en kaketoe’s voor fanfare zorgen, humpback walvissen tot in de baai komen en wombats over de weg lopen (maar deze laatste jammergenoeg nog niet gezien).

Nu zijn we op een 400 tal km van Melbourne, het begin van ons volgende verhaal. Saluukes

De eerste nacht in Brisbane al moeilijk om slaapplaats te zoeken voor onze auto… een en al drukte en zelfs nergens een camping! Dus dan maar hulp vragen in een naftestation, en onmiddellijk prijs  De hoofdprijs ! Een luxe kamer in megavilla (foto op fotosite) met een zacht bed in de fitnesszaal, naast de biljartkamer en home cinema. De pompbediende was dus rijker dan hij eruit zag. De dag erna eerste kennismaking met de veterinairs en weeral prijs, zilver deze keer. Christina, de Duitse dierenartse bood ons haar sofa in de living aan. Op zich weer fantastisch, buiten de ressors en hittegolf gerekend. Maar echt wel toffe mensen, ook haar hyperactieve geologie vriend, Martin. Twee dagen later daar geinviteerd geweest voor een ‘film met pizza’ avondje. Geen klein tv scherm, maar Martin had uit de unief de videoprojector meegeschoept Met dus als gevolg een prive cinema met lekkere zelfgemaakte pizza! Weer low budget

Brisbane by night ziet er ongeveer zo uit:

En nu ietske voor de veterinairs onder ons… twee weekjes kliniek gedaan ( Ja wij zijn ook aan het werk) elk in een andere kliniek. Enkele verschilletjes met Belgie:

- alle honden worden bespoten met parfum bij het verlaten van de kliniek

- Valentines day en hondeverjaardagen (zie fotos) voor honden zijn hier een must

- meer nurses dan veterinairs, wij moesten dus in tegenstelling tot Merelbeke geen stront opkuisen

- uitleg werd vriendelijk en met alle plezier gegeven ( alweer in tegenstelling tot Merelbeke )

-promotieborden langs de weg,gratis nagel knippen,mega hondenshop aan receptie …om volk te lokken

-De Australiers zijn ook wel net iets anders dan de Belgen:veel meer op’t gemak (dit gaan wij later als  hoofdregel gebruiken ), genen stress, lachen en zeveren.

-Toch bestaan er ook hier enkele rare gevallen. Tony, de enige ‘mannelijke’ nurse, met geblondeerd haar, een marcelleke en cobrakettingkje. Cliffton en Chain, 2 dierenartsen, waren niet te verstaan, mompelden binnensmonds en wij maar ja knikken ( zoals in Merelbeke) en dan Cherrie de volslanke receptioniste in Moorooka Kliniek die onze reis zooooo romantisch vond dat ze het elke dag bleef herhalen!

-Maar de practische details besparen we de niet geintereseerden

Happy Birthday voor Woeffie

Na deze twee zware kliniekweken hebben we al kunnen uitrusten aan de Gold Coast. Surfers Paradise gepasseerd, voor de moment in Byron Bay! Daarnet nog op 50 m van het strand een walvis gezien En Dieder, we begrijpen al waarom je hier 2 maanden gebleven bent!

Lighthouse, Byron Bay

Na het zonnen in Airlie Beach, hebben we ons laten overtuigen om in de grotten van Capricorn te kruipen…da kostte ons 20 dollar en die gids was om in slaap bij te vallen, zeker als ze kerkmuziek temidden de ‘kathedraalgrot’ liet afspelen…hilarisch!

’s Avonds in Town 1770 zijn we bij het grootste toeval ooit enkele veterinairvriendjes tegen het lijf gelopen. Laten we het toeval even uitleggen . Australie telt slechts 20 miljoen mensen, Belgie 10 miljoen… Town 1770 is een klein havendorpje van amper 200 mensen, waarvan 150 toeristen. Hier waren wij er twee van en Jan en Eva nog eens twee dus uitgerekend is het toeval 1/35497654637687, waarvoor dank Jan en Eva! Ook dank aan hun campervan en hun goeie Woolworth chocolade. Hopelijk hadden zij echt genoeg met onze 10 schellen brood… ( Town 1770 pizza restaurant sluit om 19 u, waardoor Jan en Eva geen eten meer hadden en zij ons enige restrantsoen opaten…)

In Bundaberg hadden we graag een weekje fruit geplukt, maar aangezien de tomaten en sweet potatoes al allemaal van’t veld waren, konden we niet anders dan weer verder reizen.

Zo kwamen we via enkele Mystery Craters, enkele grote gaten in de grond, aan in Hervey Bay. Ideale plaats om naar walvissen te gaan kijken! Niet normaal de max, echt lijk op tv, gigantische beestjes!

 Op de achtergrond zie je Fraser Island, grootste zandeiland van de wereld, de uitstap van de dag erna.  Alleen met een 4 WD kan je erop, en geloof ons, met een station wagon als de onze, geraak je geen meter verder. Zelf onze chauffeur van de 4×4 bus vloog af en toe uit zijne stoel tegen het plafond. In de namiddag heerlijk gezwommen in Lake Mc Kenzie, zoetwater!

’s Avonds stressmoment…beginnen rijden met reservetank in de hoop een pompstation tegen te komen richting Tin Can Bay 90 km verder…maar helaas…na 30 km steeds geen pompstation en reservetank reeds op de helft… Terugkeren of doorijden?1Doorrijden! Reserve leeg en empty wees de wijzer aan op 10 km van Tin Can Bay…maar onze Ford Falcon kan alles aan en dus geraakten we toch aan naftestation… maar weer helaas want de shop was al gesloten en geen mogelijkheid om met bankkaart te betalen. Gelukkig was er in de straat een motel waarvan de man zo vriendelijk was om onze auto op zijne parking te plaatsen…dus toch slaapplaats gevonden om de volgende dag ons van de helling te laten bollen richting pompstation:).

Rainbow Beach is echt een aanrader! Onze favoriet naast de Wallaman Falls van voorheen. De rotsen langs de kust verkleuren daar naargelang de zon, vandaar de naam… . En wat ons het meest deed opkijken was Carlo Sandblow: een soort van mega zandvlakte tussen twee bergen, 100 meter boven de zee, echt prachtig.

Erna reden we richting binnenland. Even de moeite. Prachtige uitzichten op de mount Timbeerwah (265m hoog) en weeral prachtig weertje zodat we heel ver konden kijken. (Ge zou in Belgie van Harelbeke tot in Brugge kunnen kijken )

Tvolgende was Noosa National Park. Noosa ligt aan de sunshine coast en heeft zijn naam niet gestolen. De zon straalde er lijk geeneen en de uitzichten over de kust waren prachtig. In Kandilla NP gingen we op zoek achter de Kandilla Falls…, we hebben de top gezien, maar niet de volledige waterval want den berg had wat rotsen verloren en zo de weg onveilig gemaakt. 

Na enkele andere uitstapjes, belandden we bij de Glass House Mountains. Het was wederom prachtig, de foto’s (nu zelf met de nieuwontdekte panorama-optie van onze kodak) spreken voor zich.

Voor de moment zitten we in Brisbane. Ons eerste gedacht was: Hong Kong 2 (flats dus), maar eens we binnenstapten in het centrum viel het al veel beter mee. Hier in de omgeving zullen we alleszins een tijdje blijven, aangezien we de komende 2 weken kliniek gaan lopen hier in Brisbane.

De volgende keer zal voor na die 2 weken zijn waarschijnlijk. Hopelijk zonder hondenbeten

Vele groetjes en merci voor de verhalen die we van jullie mochten lezen.

Neem een kijkje op http://www.flickr.com/photos/eline_en_christophe_downunder

Om het jullie gemakkelijk te maken, doen jullie best het volgende:

- Als je de pagina opent zie je bovenaan ‘your photostream’ met eronder ‘collections/Sets/Tags/…’

-Klik op ‘Sets’ en dan krijg je de verschillende mapjes met foto’s

-Klik op de foto van de set die je wil bekijken om te openen

-dan krijg je een uitvergrote foto links, waarboven staat: ‘Thumbnails/ Detail/Comments’

-Klik op ‘Detail’ en dan zie je onze foto’s met bijhorende titel

-Onderaan de pagina staat eventueel 1  2  3  4 voor volgende pagina’s

-Om de foto uit te vergroten, moet je op de foto klikken

Ziezo, moest het nog niet lukken, stuur maar een mailtje.

We zullen de fotosite zo snel mogelijk uitbreiden als we nieuwe fotos hebben.

Groetjes

We zijn dus vertrokken de 26ste augustus (ja jongens, we weten het, tis al lang geleden) om 12 u in het vliegtuig te zitten, liggen, hangen, … richting Hong Kong. Naar ons gevoel was het slapenstijd, maar we hadden de ”chance” om de dag opnieuw te beginnen om 7u! Hong Kong… Alleen maar flatgebouwen, snikheet, geen zuurstof door de vele auto’s, overal Chinezen en nergens bankjes om te rusten. Genoeg redenen om er dus nooit naartoe te gaan. Voor ons een reden om na een tweetal uurtjes rond te sjolen al terug te keren naar de veel koelere luchthaven en daar wat te gaan slapen. Om jullie een beeld te geven van flatland Hong Kong een foto:

Verder gereisd naar Cairns voor nog eens een 12-tal lange uren…waar een Schot ons opwachtte om ons naar onze hostel te brengen. De eerste dag niet veel gezien, alleen geslapen. De volgende dag, hetzelfde gedaan, maar deze keer aan de super mooie lagoon van Cairns. In de zee wordt daar niet gezwommen door de krokodillen en pelikanen .

Leren duiken was ons grootste plan in Cairns, hebben dit dan ook gedaan en was supersjiek! Eerst 2 dagen onnozel zitten doen in een zwembad (Christophe trok de eerste dag zijn snorkel al kapot) om daarna 2 dagen en een nacht te duiken in de Great Barrier reef ( waar Eline op doorreis naar nachtboot alleen maar kotszakjes gezien heeft ) Echt prachtig, die felgekleurde vissen van in de boekjes bestaan echt! Ook een kleine witte rifhaai, nemo en zijn vriendjes gezien.

Na lang sjolen in campings en bussen met ons bazatsen hebben we besloten om een eigen hotel op wielen aan te schaffen. Het is een ford falcon station wagen geworden met mega matras en allerlei materiaal als muskietennetten, werkkleren, spuitbussen, fluovestjes, …waar we niets mee zijn, en die nog steeds in onze weg liggen

Nu waren we pas goed vertrokken. We besloten richting Cape Tribulation, een prachtig wit zandstrand, te rijden. Eens daar toe gekomen bleek het weer toch minder dan verwacht en was het zelf moeilijk aan eten te geraken… Blijkbaar zaten we echt goed in het regenwoud en onze plannen om verder te rijden naar Cape York ( het uiterste noorden ) vielen in het water want onze auto kon de weg niet aan (want… er is geen weg… enkel een 4×4 kan erheen, merde alors ) Dus keerden we terug via een andere weg en reden meer het binnenland binnen om de Tablelands (een soort van tafelachtige heuvels) te doorkruisen.

In het regenwoud vele watervallen gezien, tot 250 meter hoog! Soms moesten we er wel iets voor over hebben: tot 5 km door het regenwoud stappen op en neer, Christophe heeft het idee gehad om dit te doen op sandalen en moest het met voeten vol bloedzuigers bekopen, doorweekte KW ’s ( ‘t zou anders geen regenwoud noemen e), de baan bezet door koeien of kangoeroe’s en cassowarie’s (ne soort van struisvogel met lange lellen en flechieblauwe kop)… Maar zoals eerder gezegd het was ferm de moeite! Een fotooke van onze favoriet:

Deze zijn de Barron Falls, voor de andere zie link met foto’s.

Na een drietal dagen watervallen, was het tijd voor iets anders… iets ‘architecturaals’… Paronella Park. Een zekere minderjarige wacko leidde ons daar rond en vertelde het verhaal van ene Jose Paronella, nen zotten spanjaard die indertijd een eigen attractiepark wilde bouwen met eigen waterval. Moest je heel het verhaal willen horen, maak een afspraak op skype, wacht tot we thuis zijn of ga zelf een kijkje nemen in het park (onze entree is een jaar geldig dus we kunnen ons ticket doorverkopen )

Uiteindelijk terug aan de zee beland, Townsville, waar we al immobilien afgelopen hebben om een huis te kopen. Het regent er namelijk maar een drietal dagen op een jaar en het is er prachtig. Daar ligt ook Billabong Wildlife Sanctuary, waar we eindelijk een echte krokodil zagen en zelf de kleintjes mochten vastnemen. Ook hebben we koala’s gestreeld en kangoeroe’s eten gegeven. Weetje voor de dierenartsen onder ons: een koala slaapt 20 uur op een dag omdat hij…. alleen groene eucalyptusbladeren eet waar niets van energie inzit… (of dit probeerde diene gast van daar ons toch wijs te maken). En speciaal voor Wimme heb ik de begeleidster van de wombats verleid om met haar en vooral hare wombat op de foto te mogen. Zie hier het bewijs:

Nu zitten we in Airlie Beach, de Whitsundays eilanden. Hier kan je alleen maar zonnen en genieten:)!

Morgen rijden we een beetje verder naar beneden langs de oostkust. Aangezien we geen toekomstvoorspellers zijn, kunnen we nu nog geen verdere verhalen vertellen, maar zeker later meer!

Adios amigos,

Vele groetjes

Onze site is eindelijk gereed!

Neem nu en dan eens een kijkje als je ons mist, en mis je ons niet, denk ons dan weg op de foto’s en geniet van de mooie landschappen!